"Капітан Смоллетт"

Капітан Смолетт ізноў на вадзе

2008-06-01T12:24:48Z

Шаноўныя сябры, дазвольце Вас запрасіць на новы сайт: svjazep.org

Бог жыве

2008-01-08T12:49:29Z

Віншую з Божым Нараджэньнем тых, хто сьвяткуе па юліанскаму каляндару. Ніжэй увазе жадаючых прапаную казаньне, якое сказаў роўна год назад

Бог жыве!
(Казаньне ў базылянаў на Мядовай у Варшаве для студэнтаў, 7.01.2007)

Ёсьць анякдот пра тое, як на сьцяне пэўнага дому ў Германіі з’явіўся надпіс: “Бог памёр. Нітшэ”. Праз пэўны час пад гэтым сказам з’явіўся яшчэ адзін: “Нітшэ памёр. Бог”.

Дарагія браты! Дарагія сёстры! БОГ ЖЫВЕ.

1. Сёньня мы з вамі тут сабраліся каб сьвяткаваць Божае Нараджэньне. Божае Нараджэньне – гэта сьвята людзей, якія дасьведчылі сваім жыцьцём пэўную праўду. Гэта праўда, што Бог жыве. Існуе шмат рэлігіяў, якіяё навучаюць пра прыйсьце боства (бога) у сьвет людзей. – Але толькі хрысьціяне вераць у тое, што Бог прыйшоў у сьвет людзей і стаўся чалавекам! Толькі Ісус Хрыстос – Бог і Чалавек адначасова ў адной асобе. Толькі Ісус Хрыстос стаўся Чалавекам, каб чалавек стаўся богам.
У гэтым сьвеце існуе шмат вучэньняў ды настаўнікаў. Яны кажуць: гэй, чалавек! Ты прагнеш праўды? – Я скажу табе дзе праўда! Гэй, ты шукаеш сваёй дарогі? – Я скажу табе дзе твая дарога. Гэй, ты ня ведаеш як жыць? – Я навучу цябе жыцьця! Толькі Ісус Хрыстос так ня кажа. Не. Ісус Хрыстос кажа так: “Я і дарога, і праўда, і жыцьцё” (Ян 14,6). Шмат вучэньняў ды філасофіяў ёсьць пра тое, што трэба быць добрым, паважаць іншых, любіць бліжняга... І толькі Сьвятое Пісаньне кажа: “Бог ёсьць любоў” ( Пар. 1 Ян 4, 8; 4, 16)!

2. Я яшчэ нарадзіўся ў краіне, дзе Ленін быў “живее всех живых” і дзе Сталін быў “отцом всех народов”. Мы і цяпер жывем у краіне, дзе некаторыя лічаць, што з-за веры ў Бога ў людзей фармуецца “ненаучное мировозрение”...
Дарагия браты и сёстры! Вы прыйшли сёньня сюды, бо маеце надзею, надзею, якая ў Боге. А Сьвятое Пісаньне заклікае нас: “Будзьце заўсёды гатовымі даць адказ кожнаму – лагодна й са страхам – хто патрабуе ў вас слова аб вашай надзеі” (1 Пят 3, 15). Мы пакліканы даць адказ аб нашай надзеі.
Мы пакліканы засьведчыць, што Ісус “живее всех живых”. Мы пакліканы засьведчыць, што Бог з’яўляецца “отцом всех народов”. Мы пакліканы засьведчыць, што нашае “мировозрение” сфармавалася на фундаманце, скале, якой ёсьць Сьвятое Пісаньне і Традыцыя хрысьціянскай Царквы. МЫ – пакліканы даць адказ! Даць адказ нашаму грамадству. Даць адказ нашаму народу... І гэта лёгка зрабіць чалавеку, які сам адказаў “так” Ісусу Хрысту.

3. Гэты год кіраўніцтва БГКЦ аб’явіла “годам веры”. Гэта добрая нагода для кожнага з нас, каб запытаць сябе: якая мая духоўная сітуацыя, якія ў мяне адносіны з Богам і Царквою? Ці сьвята Божага Нараджэньне маё сьвята? Ці магу сёньня радасна сказаць у сваім сэрцы: “Бог жыве”?

Малітва Тамаша Мэртана

2008-01-02T08:39:37Z

Госпадзе, мой Божа!
Я ня ведаю куды іду,
Я ня бачу перад сабою дарогі,
Дзе канец яе – невядома.

Я ня знаю самога сябе.
Згодна з волей Тваёй усё раблю –
Так здаецца мне, але я...
Разумею, што гэта ня так.

Што прагненьне Табе дагадзіць,
Ўжо Табе дагаджае – я веру.
І ва ўсім, што раблю, яно ёсьць.
Вось такую я маю надзею.

І надзеі сваёй не хачу
Запярэчыць ніколі ў жыцьці.
Знаю я: калі вытрваю ў ёй,
З дапамогаю прыйдзеш Ты.

Павядзеш асабіста мяне,
Правядзеш мяне правым шляхом...
Хоць і не здагадаюся я,
І ня буду ведаць аб тым.

Вось чаму давяраю Табе,
Давяраць Табе буду заўсёды.
Калі нават здавацца мне будзе,
Што загінуў я без сумніву.

Калі нават здавацца мне будзе,
Што знаходжуся ў цені я сьмерці:
Не ўбаюся – Ты са мною заўсёды,
І ніколі мяне не пакінеш

Перад тварам загубы самога.

(Thomas Merton, “Thoughts in Solitude”, пераклад мой – даруйце мне дзёрскасьць :)) )

свістаць всех на верх

2007-12-31T11:23:49Z

Сустрэў вось учора выпадкова ў Мінску Няшчарду і зразумеў, што даўно ўжо ня выходзіў на палубу "Капітана Смолетта". Можа гэта надвор'е, ці сьвяты, ці адсутнасьць нармальнага канэкту з нэтам? Зрэшты гэта рэтарычнае пытаньне. Віншую ўсіх з Божым Нараджэньнем і Новым Годам!

Пра Еўрапейскасьць і Тутэйшасьць

2007-11-23T13:21:35Z

За апошнія год дзесяць давялося мне наведаць розныя краніны. Сярод іх канешне Польшча, потым Францыя, Італія, Германія... У гэтым годзе давялося наведаць вось ужо еўрапейскую Румынію, а дакладней яе частку вядомую як Трансільванія. Заўсёды мяне ў часе такіх паездак непакоіла адно пытаньне: ці мы – беларусы – еўрапейцы, ці я – Андрэй Буйніч – еўрапеец?

Быць еўрапейцам

Магчыма для каго-небудзь такога пытаньня не існуе, ці адказ на яго відавочны, але не для мяне. Што такое быць еўрапейцам? Мова напэўна не ідзе тут пра геаграфічную прыналежнасьць Беларусі да Еўропы, але пра тое... Ну, уласна, пра што?

Ня так даўна, на пэўнай сустрэчы, дзе сярод жыхароў нашай краіны быў яшчэ і француз, я ў рамках падтрыманьня размовы (а можа ў рамках правакацыі – даруйце!) задаў пытаньне: хто з прысутных можа сказаць пра сябе, што ён – еўрапеец. Адказы здзівілі ня толькі француза (з ім усё зразумела – еўрапеец, як ні круці), але таксама і тых, хто іх даваў. Толькі адна асоба пераканаўча ствердзіла, што яна з’яўляецца еўрапецем. І гэта быў не я.

Casa nostra і “бедные родственники”

Я не еўрапеец. Нажаль. Як бы мне не хацелася пра сябе так сказаць... Члены адной сям’і аднадумна скажуць пра мейсца дзе жывуць: наш дом. Ці мы можам сказаць, што прыналежым да адзінай еўрапейскай сям’і, што маем супольны дом? У вышэй згаданай групе (што лічыла каля 10 асобаў), я наважыўся прапанаваць тэст “на еўрапейскасьць”: ці можам, седзячы ў таварыстве немца, італійца, шведа, паляка сказаць “мы”, атаесаміцца з групай? Тэст падтвердзіў папярэдняе апытаньне – прысутныя не лічылі сябе еўрапейцамі.

“Але мы вас лічым еўрапейцамі” – сказаў француз, - “толькі ня можам зразумець, чаму вы так пакутуеце” – дадаў. Можа ў гэтым крыецца адказ на пытаньне пра еўрапейскасць: мы пакутуем, яны – не. “Сытый – як вядома – голодному не товарищ”. Сыты і галодны думаюць па рознаму, маюць розныя праблемы. Ну, не цягнем мы на братоў і сёстраў, нават на стрыечных, хіба толькі на “бедных родственников”.

“Тутэйшыя” ці “тутэйшанутыя”

Была яшчэ адна асоба на той сустрэчы. Незразумела для мяне, яна досыць негатыўна (каб не сказаць агрэсіўна) паставілася да маіх сац. даследваньняў. “Ці вы лічыце сябе беларускай?” – у пэўны момант запытаў я. “Не” – адказала яна рашуча. “А рускай?” – “Ну, хутчэй рускай, чым беларускай”. Вось такі кароткі дыялог. Хто яны гэтыя таямнічыя “хутчэйрускія”? – гэта наступнае пытаньне. Напэўна пытаньне еўрапескасьці трэба спачатку спраектаваць на іншую плоскасьць: адказаць на пытаньне “а я хто?” Хто я?! Беларус, тутэйшы, “забеларус” ці “хутчэйрускі”? Ясна толькі адно: жыхары Беларусі ня маюць, што да гэтага адной думкі. “Тутэйшанутыя” мы нейкія.

BELARUS, 1937, 70 YEARS AGO THE STALINIST GENOCIDE

2007-11-01T20:42:42Z

Tuesday 30 October 2007

SIR EUROPA, www.agensir.it

BELARUS, 1937, 70 YEARS AGO THE STALINIST GENOCIDE

The 70th anniversary of the tragic Stalinist reprisals in Belarus, which had their highlight in 1937, has been celebrated over these days. It was a veritable genocide organised by the Soviet totalitarian regime and focussed on the elite of the Belarusian nation: men of culture and science, priests from all confessions and patriots, as well as simple citizens. Within 15 months, between August 1937 and December 1938, over 10 thousand people were shot in Belarus. In just one night, between 29th and 30th October 1937, and in Minsk alone, the NKVD officers (the secret services of the Ministry of Internal Affairs) shot over 100 people.

<lj-cut>

In memory of this painful anniversary, a city committee planned a Day in Memory of the Stalinist Genocide for 29th October 2007.

But throughout the year the Christian Churches of Belarus have planned several pastoral initiatives.

The Greek-Catholics have commemorated the victims of the Stalinist genocide during the Yearly Pilgrimage to Polatsk on 15th July. On that occasion, the apostolic visitor of the Belarusan Greek-Catholic Church, the archimandrite Sergius Gajek, said for the victims of the genocide: “we wish to ask for their souls the gift of eternal rest and for us the grace of being the brave witnesses of Christ Resurrected in Belarus”.

The Apostolic Administrator of the Archdiocese of Minsk-Maghileu, the bishop Anton Dziemianka, officiated Mass on 26th August for the repose of the victims’ souls.

On Sunday 28th October, some Protestant Churches celebrated the Day of Repentance for the Crimes of Communism. The initiative was also endorsed by many Catholics from both rites (Latin and Byzantine) as well as some Orthodox groups.

In the same spirit of repentance for the crimes of communism and prayer for the victims, some Greek-Catholic priests celebrated a service of commemoration on Monday 29th October in Minsk in the wood of Kurapaty, where according to some estimates 50 thousand to 300 thousand people were buried in the years 1937-1938.

And it is just the wood of Kurapaty that yesterday was the destination of a procession of approximately one thousand people, who left from the centre of the Belarusan capital. The event, authorised by the authorities, was led by Maia Klachtornaia, the daughter of Todar Klachtorny, the poet who was executed after spending 18 years in the Soviet prisoner-of-war camps by former Gulag prisoners and leaders of the opposition parties.

The commemoration and the prayer will continue over the next few days, especially on 2nd November that in Belarus is called Dziady, i.e. a traditional day of commemoration of one’s ancestors.

The Orthodox devotees also celebrate the “Saturday of Saint Demetrius” – a day of prayer for the dead.

</lj-cut>

Сёньня нядзеля

2007-10-28T09:29:58Z

Вось нарыс казаньня для жадаючых.

Гал 6, 11-18

Лк 16, 19-31

1. Дарагія браты, дарагія сёстры! Сёньня Ісус Хрыстос распавядае нам пра багацея і Лазара. Прыповесьць гэтая незвычайная сваёй пабудовай і падобна спектаклю ў двух дзеях. Спачатку было добра багацею, дрэнна – Лазару, потым наадварот. Усё сіметрычна, проста, лагічна...

2. Хацелася аднак запытаць: хто тут галоўны герой прыповесьці?! Не, гэта не Лазар і не багацей. Лёс братоў багацея – вось галоўны прадмет навучаньня Ісусу Хрыста ў пачутым намі фрагмэнце. Іх лёс велімі актуальны для нас, бо... гэтымі братамі з’яўляемся мы самі. Падобна багацеюю, што быў выключаны з Божага Валадарства, такі ж самы лёс чакае кожнага, хто ўвесь сэнс свайго жыцьця бачыць у эгаістычным спажываньні.

Здзіўляе ў прыповесьці тое, што Ісус не дае маральнай ацэнкі, накшталт: глядзіце, які багацей дрэнны, ай-я-яй... Гэта таму, што сэнс, які хоча данесьці да нас Ісус ляжыць глыбей, чым звычайная ацэнка: добра-дрэнна. Можна сказаць так: сэнс ня ў тым, каб быць добрым, але наколькі нашая дабрыня набліжае нас да праўды пра саміх сябе, да Праўды якой ёсьць Хрыстос.

3. “Маюць Майсея і прарокаў; хай слухаюць іх” – такі рацэпт атрымоўваем на нашую хваробу. Слухаць “Майсея і прарокаў” для нас азначае слухаць Божае Слова. У спажываньні Божага Слова можам сябе не абмяжоўваць. Айцы пустыні “перажоўвалі” Божае Слова, бо так можна перакласьці лацінскае слова “медытацыя” ці грэцкае слова “мэлэтэ”. Давайце і мы вывучым з Бібліі верш, які краную нашае сэрца, і на гэтым тыдні будзем яго “перажоўваць”.

Зламаўся...

2007-10-23T11:07:10Z

Сёння недзе ў 7.30 зламаўся на "кальцавой". Бедная мая старэнькая "ібіца" - спачатку счапленьне, цяпер вось напэўна скрыня перадач. Дзякуй Богу, што гэтага не адбылося на трасе да Наваградку, куды сёньня збіраўся ехаць...

Заўтра нядзеля

2007-10-20T18:41:41Z

Заўтра нядзеля. Для жадаючых нарыс казаньня тут :)

Гал 2, 16-20
Лк 8, 5-15

Лёс Слова

1. “Урывак Сьвятога Евангельля, што мы пачулі, не патрабуе тлумачэньня, але толькі прыгаданьня. Бо няхай ня важыцца чалавечая недасканаласьць расцярушыць выклад, які асабіста дала сама Праўда” – так сказаў Сьвяты Рыгор Вялікі. Прыслухаюся і я сёньня да слоў сьвятога і ня буду надакучваць вам, браты і сёстры, тлумачэньнямі, але паспрабую нагадаць... Пра што хачу нагадаць? Здаецца, што асаблівую ўвагу сённяшні фрагмент Евангельля звяртае на ЛЁС пасеву. Які лёс мае Слова, што Бог сее ў нашыя сэрцы?

2. Давайце сёньня прыгадаем, якія словы з Сьвятога Пісаньня я пачуў у першыню. Што гэта быў за верш, за фрагмент, які адгукнуўся ў маім сэрцы? Быць можа “Бог ёсьць любоў”, ці “Госпадзе, куды мне ісьці, ты маеш словы жыцьця вечнага”? А можа гэты былі словы псалму, якім так часта мы молімся: “Зьмілуйся нада мною, Божа, паводле Тваёй вялікай міласэрнасьці...”, або ўсім вядомае Яна-тры-шаснадцаць: “Бо так палюбіў сьвет Бог, што Сына свайго адзінароднага даў...” Ці гэта былі суворыя словы: “ня мір прыйшоў я прынесьці, але меч”?

3. І яшчэ. Што пасеяў Бог сёньня, учора ў тваім сэрцы? Калі ня памятаеш, то пасьпяшайся: яшчэ ёсьць час сёньня ўзяць у рукі Біблію і слухаць, таго Хто прыходзіць. Тады, быць можа, прыйдзе час, калі ўслед за сьвятым Паўлам і ты скажаш: “дык жыву ўжо не я, але жыве ўва мне Хрыстос”. Амін.

Vinszuju Ciabie Jurkas

2007-10-14T06:08:07Z

Z Dniom naradzhennia!!! Dumaju szto Ty toj samy Jurkas, pra jakoha ja dumaju :)). Prauda, Jurkas?

Дзень нараджэньня

2007-10-11T19:30:22Z

Сёньня я быў на Дне нараджэньня. Гэта быў не звычайны Дзень нараджэньня. Сёньня споўнілася 2 гады першаму даросламу хоспісу ў Беларусі. На ім сабраліся медперсанал, сябры, запрошаныя госьці, праваслаўны сьвятар (які ёсьць тут душпастырам для праваслаўных) ды я. Маё сяброўства з хоспісам пачалося нечакана... Вось ужо каля 10 месяцаў я прыходжу сюды, каб паспавядаць, прычасьціць, елеепамазаць рыма-каталікоў.... Хоспіс змяняе ментальнасьць усіх, хто мае да яго дачыненьне. Гэта іншы сьвет, у якім няма восені-вясны, зямы-лета, няма выходных... Ёсьць цярпеньне і ёсьць выбар: з Надзеяй, ці з Безнадзеяй. Я памятаю тых, хто стаў па тым, ці па іншым баку... Медперсаналу жа хоспіс не пакідае выбару: застацца тут і працаваць могуць толькі да канца шчырыя людзі. Сённяшні дзень - дзень радасьці, бо першаму Дому Надзеі ў Беларусі 2 гады...

Пра “шибко изворотливое” каталіцкае багаслоўе - 1

2007-10-08T17:56:18Z

У шаноўнага _paolo сустрэў сфармуляваньне, якое балюча татыкнула мяне. Не скажу, што ў той момант я быў напоўнены выключна хрысьціянскімі пачуцьцямі, рукі нават так і хацелі напісаць у адказ штосьці дзёрскае і крыўднае пра праваслаўную тэалогію (ці пра яе існаваньне). Аднак, ня ўсе скончылі тэалагічныя факультэты, ці прынамсі вучыліся ў семінарыі, таму гэты факт можа трошкі злагодзіць узгаданае ўжо ў назве посту “шибко изворотливое” каталіцкае багаслоўе. Невядома таксама, ці _paolo мае на ўвазе ўсю каталіцкую тэалогію, ці толькі навуку Каталіцкай Царквы, яка тлумачыць веру Каталіцкай Царквы, а можа і вогуле “изворотливость” датыцыць толькі навукі пра Папу Рымскага.

Так ці інакш адказам на рэпліку _paolo было маўчаньне маіх братоў і сёстраў па веры, таму я, капітан Смоллетт, хоць можа і не валодаю ўзгаданым прадметам у поўні, але “буду драться за двоих… Нет за троих… Я буду драться за всю команду” (цытата ). Вядома, было б наіўна з майго боку спадзявацца зрабіць на старонках лайвджорнала сістэматычны выклад каталіцкай тэалогіі... Думаю, так: пачнем ад пачатку, з “азбукі”, а потым паглядзім – шмат залежыць ад тых, хто будзе гэта чытаць (калі такія асобы знойдзяцца J). Распавядаючы пра каталіцкую тэалогію, я буду карыстацца рознай літаратурай, пра што буду час ад часу інфармаваць. За аснову, на якую я буду абаперацца, будзе падручнік тэалогіі С. Ц. Напюркоўскага “Як займацца тэалогіяй” (St. C. Napiórkowski, „Jak uprawiać teologię”, Wrocław 1991). Што ж, наперад.

1. Што азначае сама назва “тэалогія”?

Назва “тэалогія” паходзіць ад грэцкага слова teologia (teos – бог і logos – слова, мова, навука). Агульна прынятае акрэсленьне:

Тэалогія – гэта навука пра Бога. Таксама грэцкае словазлучэньня можна перакласьці: “слова (мова) бога”, “слова (мова) пра бога”. Доўгі час гэты тэрмін не мог увайсьці да мовы хрысьціянаў, паколькі яго ўжывалі паганскія філосафы: Платон і Арыстотэль, якія па-свойму разумелі тэалогію. Хрысьціянскія пісьменнікі не знаходзілі назвы “тэалогія” а ні ў Новым, а ні ў Старым Запавеце, таму не ўжывалі яго, і толькі Эўзебій Кесарыйскі, першы ў гісторыі ўжыў гэты тэрмін у назве ў аднаго са сваіх трактатаў: Аб царкоўнай тэалогіі.

Сучасная назва “тэалогія” сталася ўласным імем вялікай часткі ведаў, якая агортвае біблійныя навукі, сістэматычную і практычную тэалогіі. У асяродзі тэолагаў, што карыстаюцца нямецкай мовай (асабліва сярод тэолагаў каталіцкіх) ёсьць тэндэнцыя замены назвы “тэалогіі” нямецкім тэрмінам Glaubenslehre (“навука веры”).

У розных кантэкстах назве “тэалогія” адпавядаюць чатыры значэньня:

1. Пэўны акрэслены абшар ведаў, якая характэрызуецца фармальным прадметам і метадам, а таксама тым, што з гэтым непасрэдна звязана;

2. Прадмет тэалагічнага пазнаньня

- тое, чаго навучаемся

- тое, чаго навучаем;

3. Працэс тэалагічнага пазнаньня

4. Результат тэалагічнага пазнаньня

- аб’ектыўны (дактрына, сістэмы, публікацыі, факультэты, інстытуты, бібліятэкі...)

- суб’ектыўны (банк тэалагічных ведаў, апанаваньне тэалагічнага варштату і тэалагічнага метаду).

У працяг папярэдняга...

2007-09-28T19:17:04Z

Я пайшоў далей, а ён застаўся...

Жыву я ў дзевяціпавярховым доме. Нядаўна жыву. Усіх суседзяў па пад’езду ня ведаю... Але некалькі месяцаў таму, калі выходзіў з дому апрануты ў падрасьнік, пабачыў мяне адзін сусед, знешні выгляд якога не пакідаў сумніваў, што меў ён праблемы з алкаголем. Ад той сустрэчы, заўсёды калі пабачыць мяне, шыхтуецца як жаўнер і вітаецца: “Здравстуйте-отец-Андрей!”.

“Отец Андрей! Сколько стоит покрестится!?”, - пытаецца мой знаёмец з павагай, калі зноў сутыкаемся ля пад’езду. “Понимаете – адказваю, - дело не в деньгах... Если вы готовы изменить свою жизнь, тогда я Вас окрещу бесплатно”. Ён прамаўчаў – я нават здзівіўся. Наступны раз, калі мы сустрэліся я запытаў: “Ну и как? Вы готовы изменить свою жизнь?” “Нет, ещё не готов” – сур’ёзна адказаў сусед...

Сёньня, я зноў бачыў яго. Ён падняўся насустрач мне з лаўкі, на якой сядзеў, і як заўсёды прывітаўся. “Как жизнь?” – запытаў я. “Плохо” – быў нечаканы адказ. “Может надо бросить пить?” – працягваў я. “А Вы думаете, что вот так легко можно взять и бросить пить?” – з раптоўнай горыччу кінуў ён. Мне стала сорамна: “Нет, конечно… Надо Богу помолиться. Самому не легко. Надо с Богом”. “Не крещёны я”. – “Бог слышит молитвы и не крещёных”. Я пайшоў далей, а ён застаўся...

Пра тэрор

2007-09-27T06:12:02Z

Я супраць тэрору. Супраць тэрору пад кожнай яго постацьцю. Безумоўна мне неабыякава барадзьба супраць ісламскіх экстрымістаў... Мова аднак пойдзе сёньня пра экстрымізм іншага гатунку – наш, родны, тутэйшы.

Ахвярамі яго з’яўляемся мы ўсе. Ніхто ня ведае, калі бяда напаткае нас: на вуліцы, каля крамы, у пад’езьдзе? Нажаль гэты тэрор стаўся часткай нашага штодзённага жыцьця. Можна сказаць “хлеб наш насущный”. Ён стаўся чымсьці, на што не звяртаем увагу, ён стаўся нормай. У ім няма нічога надзвычайнага, бо ён ёсьць паўсюль у нашай краіне: і ў вёсцы і ў горадзе, на працы і ў адпачынку. Ахвярамі яго робяцца маладыя і старыя, жанчыны і мужчыны. Нa яго шляху не з’яўляюцца перашкодамі ані тоўстыя сьцены, ані металёвыя дзьверы.

Знайсьці ды знішчыць гэны тэрор-злачынца не магчыма, дый ніхто і не спрабуе. Лёгка ён хаваецца ды прыкрываецца лепшымі сябрамі, адказнымі асобамі; апраўдывае сябе нават службовымі абавязкамі ды іншымі прычынамі й абставінамі. Заўсёды пераконліва-лагодны, а потым нахабна-разюшаны. Ён прытупляе ўвагу і ператварае чуваньне ў сон. Ён умных і разважлівых ператварае ў тупіц і недарэчных асобаў. Замест ветлівасьці паміж людзьмі, ён нормай робіць хамства. Ён настолькі пераканаў усіх пра сваю бяспечнасьць, што нават цяпер, ты, дарагі чытач, ня можаш сьцяміць хто ён такі.

Гэты тэрор – алкагалізм. Уфф... Можаш уздыхнуць з палёгкай – гэта толькі алкагалізм – ніхто не рыхтуе траціл з дынамітам, ніхто не хавае бомбу пад спадніцай. Напэўна лічыш, што ён цябе не датычыць. Маеш рацыю. Магчыма. Амаль. Не датычыць. Цябе... Датычыць затое амаль напэўна кагосьці з тваёй сям’і: бацькі, маці, брата, сястры? Будучага твайго мужа, жонкі? Будучых тваіх сына, дачкі, твайго ўнука і ўнучкі?.. Хто сказаў: “Ня трэба драматазываць”?! Разгледзім справу на прыкладзе наваградскага раёну.

Наваградак, як вядома, невялікі горад гарадзенскай вобласьці (каля 30 000 насельніцтва), адначасова культурна-гістарычны цэнтр. Ёсьць тут музэй Адама Міцкевіча, адбываются рыцарскія турніры. Знаходзяцца ў горадзе 3 праваслаўныя царквы, 2 каталіцкіх касьцёла, 5 нэапратыстанскіх супольнасьцяў... Вось жа ў наваградскам раёне, як інфармуе наваградская газэта “Новае жыцьцё” №75 ад 20 верасьня 2006 г., за апошнія 5 год на прафілактычны ўлік (гэта значыць, што лекары прызналі іх алкаголікамі) пастаўлены 1191 чалавек. З іх 205 жанчынаў і 18 асобаў з алкагалічнымі псіхозамі (сярод іх 4 жанчыны). З 1191 узятых на ўлік – 67 падлеткаў (з іх 12 дзяўчатаў!!!). Толькі ў гэтым годзе было ўзята на ўлік 132 асобы. Гэта – статыстыка, а высновы?.. Высновы належаць да цябе.

Жыцьцё працягваецца, але ад цябе залежыць якое яно будзе. Маеш выбар: можаш забыць пра гэтую мову і рабіць выгляд, што не звяртаеш увагі на “тусоўку” з дзесяці “лепшых людзей” каля ўніверсама побач з тваім домам. (Будзем спадзявацца, што на цябе яны таксама не звярнуць увагі). Магчыма табе нават прыемна раніцай піць каву ў кафэ, дзе за адным столікам разам з табой “расслабляется” чувак неакрэсленага ўзросту і неахайнага выгляду, а потым ехаць у тралейбусе, калі “гатовы таварыш” чула прытуліцца да твайго пляча, перакананы ў тым, што гэта падушка. Ты ня зробіш нічога: лепей хай сьпіць чым будзе пераконваць усіх прысутных у сваіх філалагічна-рэтарычных здальнасьцях. Увечары пасля працы ты будзеш вяртацца да дому праз сквер, старанна аміная “сьляды сьвята” і густа-населянныя лаўкі. Калісьці там гулялі маладыя мамы з дзіцячымі вазкамі...

Ёсьць таксама іншы выбар. Цяжкі выбар. Не згадзіцца з прыгнётам тэрору. Перастаць рабіць выгляд, што не заўважаеш яго і што гэта цябе не датычыць. Гэта цяжка сказаць сабе – “я свабодны чалавек!” Трэба мець рашучасьць і адвагу, каб вызнаць – “я не дазволю тэрарызаваць сябе”. І трэба мець годнасьць, каб вырашыць – “я буду змагацца за маю свабоду жыць нармальна”. Я – СУПРАЦЬ ПЬЯНАГА ТЭРОРУ!

Ня буду ў гэтай сваёй мове шукаць прычын алкагалізму нашага народу ды адказных за яго (ня трэба быць вялікім філосафам, каб даць на гэта адказ), ня дам табе таксама ніякіх канкрэтных інструкцыяў па барадзьбе з пьяным тэрорам. Тым жа хто вырашыў аднак стаць на “сьцежку вайны” прагну данесьці самае галоўнае: “Наканец, браты мае, крапчэйце ў Госпадзе і ў магутнасьці сілы Яго; апранецеся ў-ва ўсю зброю Божую, каб здолелі ўстаяць супраць хітрыкаў д’ябальскіх; бо наша барацьба ня супраць крыві й цела, але супраць начальства, супраць уладаў, супраць сусьветных валадароў цемры гэтага веку, супраць духаў злосьці паднябесных” (Пасланьне Апостала Паўла да Эфэсцаў 6, 10-12). Што азначаюць гэтыя словы? Яны азначаюць, што сіла і перамога наша ад Госпада Ісуса Хрыста, які жыве ў тваім сэрцы і ў сваёй Царкве; што нашая барадзьба – перад усім барадзьба духоўная, а гэту барадзьбу трэба пачынаць з сябе.

Асабіста я пачаў гэту барадзьбу – я абсцынент, я не ўжываю алкаголю. Не таму, што маю з ім праблемы, і не таму, што лічу, што алкаголь дрэнны – не. Алкаголь добры, вось што гаворыць пра яго Слова Божае: “Што за жыцьцё без віна” (Кніга прамудрасьцяў Сыраха 32, 32), “віно, што сэрца людзям весяліць” (Кніга Псалмаў 103, 15). Затое алкагалізм дрэнны: “Ня будзь сярод тых, што ўпіваюцца віном (Кніга выслоўяў Саламонавых 23, 20)”.

Бачачы праблему алкагалізма ў нашым народзе, я адмовіўся дабраахвотна ад цалкам добрай рэчы – памяркоўнага ўжываньня алкаголю – на карысьць тых людзей, якія залежныя ад яго. Пішу аб гэтым не каб пахваліцца, а каб заахвоціць і цябе, дарагі чытач, да малітвы і акрэсленых дзеяньняў, каб змагацца за свабодную Беларусь, канкрэтна за тых 12 наваградзкіх дзяўчатаў-алкагалічак, магчыма твайго бацьку, маці, сябра і іншых табе знаёмых і не знаёмых.

kapitan_smallet @ 2007-09-25T12:25:00

2007-09-25T09:32:48Z

Вітаю ўсіх на барту "Капітана Смоллетта"! Кажуць, што як назавеш карабель, дык так ён і паплыве! Ну, што ж, прынамсі вядомы капітан - адказны чалавек (не кажучы аб іншых годных увагі рысах характару), спадзяюся што і гэты дзённік будзе адказным маім творам.